کارگردان: کریس شواب
فیلمنامه نویس: کریس شواب، برام استوکر
بازیگران: اریک تامز، رائلان مکیویچ، برنتون جونز، اسپنسر وایتزل
نقد فیلم توسط: ویلیام کرزن
دراکولا: شب در اطراف ما بازگویی مدرن دراکولای برام استوکر است. داستان دکتر جان سوارد (اریک تامز) را دنبال می‌کند که امید را به بشریت از طریق رابطه با همسایه‌اش مینا (مارلین مک کوهن) و دختر جوانش لوسی (ریلان مکیویچ) باز می‌گرداند. با این حال، ایمان تجدید شده او ناگهان توسط یک شیطان باستانی آلوده می شود.
دراکولا: شب در اطراف ما به دلایل زیادی بازگویی منحصر به فرد یک نماد ترسناک کلاسیک است. کریس شواب، نویسنده/کارگردان، به وضوح متن منبع را درک می کند و در هر فریمی می درخشد. لحن و تصویرسازی بدون شک چشمگیرترین جنبه های تجربه هستند. شواب واقعاً لحن ناراحت‌کننده‌ای را به تصویر می‌کشد، زیرا فیلم به شدت بر داستان‌گویی بصری، با حداقل نمایش و شخصیت‌پردازی تکیه دارد. این هم یک نقطه قوت است و هم ضرر برای تجربه. در حالی که لحن آزاردهنده و شدید آن ستودنی است، اما عدم شخصیت پردازی به خصوص در شخصیت محوری می تواند در برخی مواقع احساس انزوا را در مخاطب ایجاد کند. با وجود مدت زمان طولانی آن، مخاطب فقط با حرفه او و رابطه ای که بین او و مینا ایجاد می شود آشنا می شود. اگرچه رابطه آنها در هسته روایت است، اما هرگز شخصیت پردازی آنها را فراتر از سطح به طور کامل بررسی نمی کند.
روایت در حالی که به کشمکش مرکزی و پیامدهای یک شیطان باستانی که به طور سیستماتیک جهان مدرن را ویران می‌کند، سرعت خود را ثابت می‌کند. همچنین از طریق تصاویر چشمگیر خود به مضامین جذاب ایمان و مذهب اشاره می کند. با این حال، هرگز به طور کامل آنها را بررسی نمی کند. یکی از تأثیرگذارترین جنبه های فیلم، زیبایی شناسی سینمایی آن است که علیرغم فضای مدرنش، نمایشی جاودانه را در اختیار مخاطب قرار می دهد. با این حال، فیلم از رنگ شسته شده ای رنج می برد که می تواند از نظر بصری جذاب نباشد.
کریس شواب، که به عنوان فیلمبردار فیلم نیز فعالیت می کند، در قاب بندی هر سکانس کار فوق العاده ای انجام می دهد. بیشتر زمان اجرا شامل نماهای نزدیک شدید در طول صحنه های درگیری است، و این یک انتخاب فوق العاده شهودی است، زیرا دوربین هرگز از وحشیانه روایت دور نمی شود. تغییر قاب‌بندی عریض در طول صحنه‌های بیرونی نیز یک انتخاب به یاد ماندنی است زیرا یک شیطان باستانی در سایه‌ها کمین کرده است. متأسفانه، بسیاری از صحنه‌های سنگین دیالوگ به دلیل انتخاب‌های پیچیده ویرایش و ترکیب‌بندی مشکوک نما تضعیف می‌شوند و در نتیجه جذابیت آن را کمتر می‌کنند. از سوی دیگر، موسیقی اصلی، با نقوش آزاردهنده و آزاردهنده‌اش، کارهای سنگین را انجام می‌دهد.
اجراها تا حد زیادی چشمگیر نیستند زیرا فیلمنامه کار زیادی را به بازیگران نمی دهد. تصویر اریک تامز از شخصیت اصلی، دکتر جان سوارد، خوب است. او شخصیت را به روشی بسیار خاموش‌تر منتقل می‌کند و باعث می‌شود که طنین‌اندازی با مبارزات او سخت‌تر شود. بازیکنان حامی تا حد زیادی فراموش شدنی هستند، و عدم وجود شیمی بین اریک تامز و مارلین مک کوهن در نقش مینا بسیار تاسف بار است. در حالی که رابطه آنها دوست داشتنی است، عدم توسعه شخصیت باعث می شود که واقعاً شاهد آن نباشیم.
اگرچه فیلم از مشکلات متعددی رنج میبرد، اما یک سوم پایانی آن به لطف اتکای شدید به تصاویر چشمگیر و نتیجه‌گیری فوق‌العاده دلخراش، رضایت‌بخش است. اگرچه مدتی طول کشید تا جایگاه خود را پیدا کند، عمل سوم احساس می‌کند که شایسته است و جوهر منبع منبع را به تصویر می‌کشد.
Dracula: The Night Around Us به لطف دانش گسترده نویسنده/کارگردان از IP، بازگویی کاملی از مطالب منبع است. این فیلم دارای تصاویری عمیقاً آزاردهنده است و لحن منبع را به تصویر می‌کشد و در عین حال تفسیری مدرن ارائه می‌دهد.
Dracula: The Night Around Us اولین نمایش خود را در بریتانیا در Tube FrightFest در 30 اوت خواهد داشت.
